Week 17: No-code naar 7600 regels code

Er zijn van die momenten dat je je eigen journal leest en denkt: oh. Zo staat het er dus.

Vorige week schreef ik nog over hoe ik de AIToday Live website had opgezet met behulp van skills — puur no-code, template-driven. Dit week stond in mijn journal: het no-code concept is weg. Verdwenen onder 7600+ regels Python code.

Wensen trekken code aan

Het begon simpel. Een website rondom de RSS-feed van de podcast. Geen code. Skills alleen. Templates die alles automatisch aanpassen. Het mooie van die aanpak: je zet de basis op en de site groeit organisch, zonder dat je handmatig ingrijpt.

Maar wensen groeien mee.

Wat begon als een simpele RSS-weergave, is nu uitgegroeid tot iets dat veel meer vraagt: mooie pagina’s per aflevering, thema pagina’s die dynamisch per maand wisselen, gasten pagina’s met audiospelers, en een onderliggend systeem dat bijna alles vanzelf regelt. Elke wens voegde een script toe. Elk script trok een volgend script aan. En voor je het wist: duizenden regels code.

Niet door mij geschreven — maar wel door mij beschreven. De AI’s bouwen het, ik stuur. Tussen Claude Code, Ollama en Codex door zijn we er toch gekomen. Dat is ook de kern van dit experiment: wat betekent het om software te maken zonder zelf de code te schrijven?

Het antwoord: het betekent dat je wensen de architectuur bepalen, niet je technische grenzen. En dat is een fundamenteel andere manier van denken.

De dag dat Claude Code stopte

Maandag 20 april. Ik open Claude Code en zie:

API Error: 400 - Identity verification is required to continue.

Geen verdere uitleg. Geen duidelijke stappen. Een formulier ingevuld bij Anthropic, en daarna: wachten. Desktop, Code, claude.ai, apps — niets meer bereikbaar.

Voor de meeste mensen is dit een vervelende melding. Voor mij was het een stuk van mijn werkdag dat wegviel. De daily routine draaide niet. Geen topic scout voor de podcast. Geen wekelijkse blog. Geautomatiseerde taken die stilvielen omdat ze afhankelijk zijn van één tool.

Dat voelde ongemakkelijk. Niet vanwege het werk zelf, maar vanwege wat het blootlegde: hoe afhankelijk was ik geworden van precies deze ene tool?

Skills als onbedoelde reddingslijn

Gelukkig had ik eerder nagedacht over wat er gebeurt als één tool wegvalt. Het antwoord bleek dichter bij dan ik dacht: OpenCode, met een lokaal model via Ollama. En het deed het best goed.

Wat ik niet had verwacht: via OpenCode kon ik mijn skills gewoon uitvoeren. De run-daily skill — met alles wat er per dag moet gebeuren — draaide gewoon door. Dat was geen geplande fallback. Het was een gelukkige eigenschap van hoe de skills gebouwd zijn: ze zijn model-onafhankelijk.

Dat is de les die ik meeneem. Niet dat je altijd een backup nodig hebt, maar dat de manier waarop je je workflow inricht bepaalt hoe kwetsbaar je bent. Skills die beschrijven wat er moet gebeuren, los van het model dat het uitvoert, zijn robuuster dan skills die hardcoded Claude-gedrag aanroepen.

Voor complexere programmeeropdrachten werk ik ook in Codex. Verschillende tools, dezelfde doelen. Het voelt niet als verlies — het voelt als een gezondere spreiding.

Wat het me leerde over no-code

Terugkijkend op de week: het verschil tussen no-code en wat ik nu doe is kleiner dan het lijkt. Templates en skills maken code toegankelijker, maar de onderliggende architectuur is nog steeds code. Iemand — of iets — moet die code schrijven, testen, en onderhouden.

Wat veranderd is: ik bepaal de wensen, de AI bepaalt de implementatie. Dat is geen no-code. Dat is misschien wel iets nieuws: intent-driven development. Je beschrijft wat je wilt, en de tooling vertaalt dat naar uitvoerbaar geheel.

7600 regels Python in een paar weken. Niet door mij getypt. Wel door mij bedacht. En dat voelt, eerlijk gezegd, best goed.